Mi się dość dobrze jeździ autami na F i francuzami. Zdarzyło mi się pojeździć laguną 1. z dobrym silnikiem od volvo. Pod względem stylistyki szału nie ma, ale komfort, moc silnika oraz wyposażenie powyżej średniej. Nie licząc mercedesa, to właśnie renault wprowadza nowinki techniczne do aut niższej półki niż premium. Przykładowo automatyczna klima w lagunie.

Tak samo dobrze wspominam fiata tipo granturismo. Wyposażenie miał wyśmienite, jak na ten segment. Rocznik 1994, skóra, elektryczne szyby, wspomaganie itd. Jednak pod względem bezawaryjności nie był orłem. Siadały przede wszystkim tuleje wahaczy.

Jeździłem też citroenem zx. Co prawda tylko 3 miesiące, ale przez ten czas nawet na żadną awarię się nie zapowiadało. Wyśmienite hamulce, wyposażenie takie sobie, bo tylko elektryczne szyby i lusterka i wspomaganie, 100% bezwypadkowy. Niestety troszkę go rdza podjadła w progu i Anglicy nie puścili na przeglądzie. Wyjeżdżałem tak czy inaczej, więc sprzedałem.

Ja nie mam jakiegoś uprzedzenia do aut na F. Mają ciekawą stylistykę (czasami kontrowersyjną ;)). Używam teraz opla omegi b z przed wszelkich modernizacji, który nie należy do bezawaryjnych. Ale uwielbiam ten samochód za komfort. Ludzie posiadający “francuzy”, które się psują pewnie czują to samo.

Nigdy się nie dowiemy co tracimy, jeśli nie spróbujemy. Niektórzy jak nie spróbują automatycznej skrzyni biegu, to zawsze na nią psioczą. Ja mam do takiego wynalazku neutralny stosunek. Tylik dość podobnie. Tylko, że on jest troszkę bardziej niekompatybilny, jak już wielokrotnie wspominał. Podobnie jest z autami na F. Takie auta kupuje się po części sercem ;)

Póki co, to koreańce wyraźnie poprawiły swoją jakość i gonią auta na F lub je już ścignęły. Produkują autka coraz ładniejsze, lepiej wykończone i co najważniejsze bardziej trwałe niż parę lat temu. A jak automat, to DSG – fantastyczny wynalazek.

Miałem “auto na F” – Forda Escorta Mk7. Dobrze go wspominam, był naprawdę mało kłopotliwy i niewielkim nakładem kosztów można było go doprowadzić do stanu, który gwarantował to, że nie zawiedzie w potrzebie. Życzyłbym każdemu właścicielowi 10-letniego auta tak mało kłopotliwej eksploatacji – co 10 tys. km przegląd, coś tam zwykle przeciekało, jakiś luz w zawieszeniu się pojawiał, ale ogólnie to było wzorowe auto, choć wyprodukowane już w okresie schyłkowym, gdy Ford nie przykładał się do Escortów, bo Focusy sprzedawały się jak świeże bułki.

Kupiłem zadbany, sprzedałem zadbany, na pewno będzie jeszcze długo i bezawaryjnie służył.

Ja jeżdżę w pracy “francuzami” a po pracy “niemcem”. “Francuzami” jeżdżę od nowości (średnio mają po 3 lata), “niemca” kupiłem 4-letniego. No i niestety ale sprawdzają się stereotypy – “francuzy” są niesamowicie wygodne: raz, że jest masa schowków, w ogóle jest w środku wygodnie i ergonomicznie, dwa – są bardzo “wyrozumiałe” dla naszych dróg. Niestety z ich trwałością jest różnie, serwis – mimo młodego wieku – odwiedzają często, a to linka od sprzęgła się urwie a to płyn hamulcowy spierniczy i takie tam. Mimo, że są regularnie serwisowane w ASO. No i 3-letnie auta wyglądają i “brzmią” jak 10-letnie: tu się coś telepie, tam coś skrzypi, gdzie indziej stuka – mnie to bardzo drażni. Dla porównania 5-letni już opel (mimo, że to nie z tych najtrwalszych “niemców”) wygląda i brzmi jak nówka, “nic nie stuka, nic nie puka”, lakier z plastików nie odłazi jak we “francuzach” a i usterek (puk puk) praktycznie nie ma. Także jak dla mnie to stereotypy akurat w tym przypadku mają podstawy (o fiatach w ogóle się nie wypowiadam, bo dla mnie to nie auta :P, inne włoskie “fiaty” są jak włoskie buty imho – ładne, czasem wygodne, szkoda, że się rozlatują po miesiącu a sprzedawca udaje wtedy, że to nie jego produkt).

Tylik masz racje ze wszystko zalezy od tego co sie kupi i jak sie dba o to.
Mialem kiedys Forda Escorta z 1999 r wersje Ghia, z silnikiem benzynowym 1.8. Zrobilem nim okolo 40 tys km i nic nie dolozylem do niego nic sie nie zepsulo, pomimo bardzo bogatego wyposazenia a jak wiemy najczesciej psuje sie w samochodach elektryka a najbardzej naszpikowanymi samochodami w nia sa auta francuskie.
Dzisiaj mam okazje jeszcze czasem pojezdzic Fordem gdyz zostal sprzedany bratu, ktory zrobil nim dodatkowo jeszcze 30 tys km i przez ten okres pojawila sie jedna usterka padl czujnik temperatury ale zyczylbym sobie i kazdemu zeby takie usterki sie tylko zdarzaly w autach ktore maja po 10 lat i wiecej.
Pomimo ze posiadam teraz auto w najbogatszej wersji to brakuje mi jednego elementu z Forda ….. podgrzewanej przedniej szyby.

A co do Mercedesa to ja np nie kupilbym tego wynalazku, rdzewieje jak Opel a i trwaloscia nie dorownuje juz legendarnej wersji W124. Poczytajcie sobie o najnowszych silnikach w Mercedesach 250 CDI…..dla mnie czysta kpina i przy tych wynalazkach to Fiat PAnda jest wzorem bezawaryjnosci.

@pio075: jak nie wiem jak miałem przez kilka lat fiata… 126p ;) A na serio to kilku znajomych miało fiaty różne i na tej podstawie opieram swoją opinię. Pomijam fakt, że mi się nie podobają.
Co do diesli to akurat się cieszę, że mam z17dth, bo pozostałe diesle w astrach (1.3 i 1.9) to ponoć konstrukcje fiatowskie znane z tego, że mają tanie części ale czy z bezawaryjności? Z moim silniczkiem od isuzu też problemów nie ma…

Miałam kiedyś auto na “F”- Fiata Seicento. Wymieniałam co trzeba i lałam paliwo, sprawował się bardzo dobrze, nigdy mnie nie zawiódł. Mały miejski samochodzik. Co do materiałów…auto za delikatne na nasze polskie drogi. Francuzów nie uznaję, nie mam do niech przekonania, nie podobają mi się. Raczej nie dam się przekonać do zakupu takiego samochodu.
VW – jestem zadowolona. Lepsze wykonanie, wytrzymalsze materiały. Własciwości jezdne zupełnie inne, lepsze, zadowalające :-)

Samochody … każdy ma swoją “ulubioną” markę. Dla jednego samochód na “F” to nie samochód, a inna marka to klasa. Patrząc teraz na samochody, widać, że wiele z nich jest robiona na ilość, nie na jakość. Byle sztuka i sprzedać. Nawet niezawodna Toyota popełniła błąd.
Każda marka ma swoje wady i zalety, a tylko od kupującego – kierowcy zależy co jest dla niego priorytetem – bezpieczeństwo, prestiż, komfort, czy też koszt.
Pozdr.

Przychylę się do opinii Tylika…to wszystko zależy. Przeglądając oferty oglądam każdy, gdzie cena skalkulowana jest odpowiednio do jakości i stanu technicznego. Zawsze tez warto wspomóc się opiniami z forów użytkowników danej marki. Każdemu producentowi trafiają się lepsze i gorsze modele i wersje silnikowe. Na pewno nie powinno się kierować stereotypami. Odkąd pamiętam jeździłem (autami rodziców) pancerwagenami w dieslu (Kadett,Golf,Polo,Orion,Escort,Astra,Vectra) i wiem jedno…psują się jak każdy inny. O każdym z nich mógłbym powiedzieć kilka dobrych i złych słów, ale na pewno nie to, że są jakoś mocno lepsze od aut francuskich. Dziś jeżdżę (własnym) Clio w benzynie i jestem bardzo zadowolony, przez 4 lata i prawie 60kkm nigdy mnie nie zawiodło, gdy go potrzebowałem. O każde auto trzeba dbać, a wtedy ono odwdzięczy się bezproblemową eksploatacją. A wszystkim stereotypom mówię “NIE”. Jeżeli dla statystycznego użytkownika najważniejszym kryterium po cenie, jest “niemieckość” i małe spalanie to raczej nie będę go przekonywał, że może warto sprawdzić dokładnie przeszłość auta, jego stan techniczny, opinie użytkowników, ryzyko kradzieży auta czy elementów. Nikt nie przekona nieprzekonanych…i tyle:) A każdemu życzę świadomych wyborów…bo w myśl zasady “Oszczędny traci dwa razy”.

W zeszłym tygodniu sprzedałem auto na F. Citroen Xsara VTS 164 KM, rok 98 import ze Szwajcarii. I śmiało mogę każdemu polecić ten samochód. Moc silnika, prowadzenie, wyposażenie ( skóra, klimatronik, pełna elektryka i wiele innych fajnych udogodnień ), wszystko to czyni ten samochód bardzo atrakcyjnym, zwłaszcza jeżeli porównamy cenę do mocy i osiągów. Z czystym sumieniem takim francuzem mogę startować w zawodach z Hondą Civiciem V-TEC. Niestety jak zawsze trzeba trafić na zadbany egzemplaż. Jeżeli taki już masz napewno zmienisz zdanie na temat aut na F.

Wybacz helder ale piszesz głupoty. Lakier odłazi w wielu autach grupy VW a nie we Francuzach. Jeśli chodzi o diesle, to pierwszym autem z nowoczesnym silnikiem common rail była Alfa Romeo (w podobnym okresie również Mercedes)a więc grupa Fiata. Silniki HDI mają renomę i montowane są również w autach niemieckich marek. Miałem różne auta, m.in. Fiata, teraz mam Francuza. Pół mojej rodziny uznaje tylko auta niemieckie więc mam okazję często nimi jeździć i mam porównanie.
Nie jestem wielbicielem aut “F”. To, że jeżdżę autem francuskim wynika z chłodnej kalkulacji. Jeżeli za podobną kwotę mogę kupić starego, kombinowanego “Niemca” lub dużo nowszego “Francuza” w lepszym stanie, to się nie zastanawiam.
Tak jak Tylik napisał: ważne jest jak auto było użytkowane, jego stan techniczny, parametry, wyposażenie. Co do argumentu, że nie podoba się – nie dyskutuję.

Autka na „f” powiadacie.
Mój związek z samochodami na „f” zaczął się w 1986 r. od zakupu nowego FSO 1500 ME (silnik tzw. polonezowski,jakby nie było 82 KM, skrzynia 5-cio biegowa, welur itp.). 6 lat eksploatacji, osiemdziesiąt kilka tyś. km i… nic. Oczywiście poza sprawami eksploatacyjnymi.
Następnym samochodem z tych na „f” było Renault 5 GTL (1984 r.,1,4l B+G, 72 KM), kupiony w 2000 r.). Ależ to był fajny samochodzik! Silnik zdrowy jak przysłowiowy dzwon (a ile miał przebiegu to tylko „on” wiedział, na liczniku w okolicach 300 tyś. km było), z blachą gorzej (ale co miało dziury to zostało wymienione). Nie zawiódł mnie nigdy. A żywota w moich rękach dokonał na Fordzie Sierra, który wymusił pierszeństwo. Wiem, że po dużej reanimacji jeździ po dziś dzień.
Po „reni” trafił się następny z tych na „f” – tym razem Peugeot 605 SLi (1992 r., 2,0l B+G, 121 KM, z przebiegiem znanym tylko sobie, ale w chwili zakupu szacuję „na oko” min. 400 tyś. km, kupiony w 2004 r.). Przez pierwsze 2 lata nic, później prawie wszystko (w tym akurat to blacha była zdrowa jak dzwon) po kolei: 2 razy uszczelka pod głowicą, przekładnia kierownicza, łączników stabilizatora nie jestem w stanie zliczyć, amortyzatory, rozrusznik, alternator itd. Największym felerem były jednak… kluczyki! Peugeot wymyślił takie „typowe” w kształcie krzyżyka, z tym, że w pewnym miejscu, na długości przewężonego do granic rozsądku i właśnie w tym miejscu się łamały. W chwili sprzedaży w obydwu zamkach w drzwiach „siedziało” po połowie kluczyka, tak samo w stacyjce. Śmiesznie to wyglądało jak z połówką kluczyka się do niego podchodziło, otwierało i odpalało. Ale komfort jazdy i przestronność wynagradzały wszystkie minusy. Także mam info, że jeździ do dzisiaj.
Po 605-tce nadal zostałem przy samochodach na „f”. Tym razem nawet trafiło się podwójne „f”: Ford Focus (2003 r., 1,8 TDCi, 100 KM, przy zakupie – w 2007 r. – 80 tyś. km, obecnie 151 tyś. km). No i w tym przypadku złego słowa nie wypowiem. Jedynie łącznik tylnego stabilizatora wymieniony (nie liczę rzeczy eksploatacyjnych). Komfort i przestronność co prawda nie takie jak w 605 – poza bagażnikiem: 497l (no może ze 400l bo butla – 80l – na gaz trochę zabrała) w 605-tce i 520l w Focusie (no bo kombi)no ale to nie ta klasa i wielkość. Ale za to prowadzenie w Focusie… no nie, nie ma sensu porównywać z tym z 605. O lata świetlne lepsza.
Oczywiście samochody na „f” nie były jedynymi w moim „motoryzacyjnym życiu”.
W przerwach pomiędzy tymi na „f” były także:
- Łada 2105 (1986 r., 1,2l, 54 KM). Za krótko ją miałem by coś „padło”, ale dachowanie zaliczyłem. Nie wiem co się z nią po sprzedaniu działo czy dzieje.
- Opel Ascona 2,0i (1988 r., 2,0l, 115 KM), kupiony z przebiegiem niecałych 100 tyś. km a sprzedany przy prawie 300 tyś. km – jeździ do dzisiaj, w dodatku nowy właściciel go zagazował. Z napraw gdy był w moich rękach to była wymiana przegubu i chyba 3-krotnie przekaźnik pompy paliwa. No i trochę blachy, szczególnie tył (no ale akurat tam był rozbity),
oraz
- VW Polo (1992 r., 1,05l, 45 KM, kupiony z niecałymi 70-cioma tyś. km a sprzedany z niecałą setką). No i za VW najszybciej przestałem tęsknić. Oj ten to dał „popalić”! Począwszy od dwukrotnej, cholernie drogiej naprawy w ASO skrzyni biegów, poprzez zawieszenie, osprzęt silnika – w tym aparat zapłonowy, który kilkukrotnie był wymieniany (aż w końcu nie mogłem kupić takiego od 1,05 i założyłem od 1,3 i… skończyły się z nim kłopoty) – a skończywszy na opadających szybach w drzwiach (mechanizm opuszczania wyglądał na w pełni sprawny).
Aha, byłbym zapomniał. Od roku żona także używa autka na „f” – Ford Ka (1999 r., 1,3l, obecny przebieg: 120 tyś.km). No i poza tradycyjną wymianą blachy w okolicach wlewu paliwa nic z tym autkiem się nie dzieje. A podobno to najbardziej awaryjne auto w wieku lat 11.
Tak więc w moich „związkach” z samochodami na „f” mimo wszystko było i jest dużo więcej plusów jak minusów i zgodzę się z teorią, że większość negatywnych opinii na ich temat wygłaszają osoby, które nigdy nie miały z nimi bliższego kontaktu. To po pierwsze. A po drugie nie mam nic naprzeciwko innym samochodom, czy będą to jakieś niemce,japońce czy inne koreańce. Każdy jeździ tym co lubi lub na co go stać. A jak jeździ? Tak jak dba!!!
Pozdr.

@Bartek – musze sie w sporej czesci zgodzic odnośnie Koreańców. Taka np. Kia dzięki Ceedowi czy Vendze pokazuje, ze naprawde potrafi się uczyc. I za jakis czas Kia moze nawet bedzie tak popularna jak starzy wyjadacze typu VW czy Opel

@WhiteLightning – heh, pewnie do Mondeo (jak wiadomo z plastikowym kolektorem ssącym, bo wszystkie benzyniaki taki miały) jakis fachman założył podciśnieniówkę ze śruba regulacyjną (zamiast z gazowym silniczkiem krokowym) + oczywiście obleśne “gwizdki”, ktore w razie czego mają sie ptworzyc i wypuścić energię powstałą w razie strzału gazu. Taaaaa… taki amatorski zestaw w połączeniu z rownie amatorskim montażem nie może dobrze pracować :/

A wygoda, pojemnosc i bezpieczenstwo w Seiciuaku faktycznie żadne

A tak to widzę, ze generalnie wszyscy (z wyjątkiem np. Uli) mają pozytywne doświadczenia z eFkami. No i dobrze, bo “jak dbasz jak masz”

@Ula – a jaką dokładnie eFką Ty jeździsz?

Tu musze przyznac racje – trafienie na zadbany egzemplarz niemieckiego auta (z wyłączeniem Forda, bo on wchodzi w grupę “F”) naprawde moze byc trudne i naprawde moze byc łatwiej trafić na eFke w dobrym stanie

Pytanie natomiast, dlaczego tworzyć tylko grupę “Auta na F”? A w czym Ford jest niby gorszy od Opla? Ta ostatnia marka też nie grzeszy bezawaryjnością, a pod względem jakości wykonania, komfortu, osiągów, ceny idą praktycznie łeb w łeb. Fiesta vs Corsa, Astra vs Focus, Mondeo vs Vectra etc. Jaka to właściwie wielka różnica? Zdaje się nawet, że w ostatnich statystykach DEKRY Fordy wypadły nieco lepiej. Za to silniki Opla wydawały się być – jak porównało się te same warianty pojemnościowe z Fordem – bardziej oszczędne, choć nie zawsze dynamiczniejsze.

Zaskakujące może być jednak to, że Opli w Polsce jest dużo więcej. O wiele częściej można spotkać Corsę niż Fiestę, Vectrę niż Mondeo, Astrę niż Focusa. W końcu Opel ma zakład w Gliwicach.

@axx1 – zgadzam się z tym stereotypem odnośnie aut na F. Ja jednak… cóż… nie bede Cie okłamywać. Gdybym miał kupic jutro jakieś auto, to nawet bym nie myślał o Francuskich ani o Fiacie. Pomyślałbym ewentualnie o Fordzie.

@Raf-1 – wysoka popularność uzywanych Opli spowodowana jest m.in. tym, ze w latach 90-tych montowano w nich proste silniki benzynowe (OHC, 8V, monowtrysk, metalowy kolektor ssący), ktore do dzisiaj mają opinię “stworzonych do pracy na gazie”. Fordy w połowie lat 90-tych miały juz plastikowe kolektory, wielopunktowy wtrysk, od 1998 roku słynną ceramikę itd i z gazem fordowskie silniki pracują tak średnio. I skoro ktoś miał w planach zalozenie gazu wolał kupić Opla.

@slawek11 – popieram – wiele zalezy od podejscia właściciela, ale z drugiej strony, jeśli takie samo podejście do serwisu itd mieliby właściciele powiedzmy Laguny i Cariny to Toyota byłaby jednak lepszym wyborem. W końcu to “Japan” i tu sie chyba każdy ze mna zgodzi

pzdr

Witam.
Stereotypy o Francuzach powstały w latach 80-tych lub jeszcze wcześniej.Inni budowali wtedy proste konstrukcyjnie auta ale za to wytrzymałe, a francuzi kombinowali z techniką co odbijało się na jakości (np. cytrynki cx czy bx nie dość że hydropneumatyka to jeszcze wahacze na rozsypujących się łożyskach).W latach 90-tych f-ki psuły się bardziej, gdyż konkurencja wypuszczała golasy, a f-ki miały “ful wypas” i siadały extrasy (np. toyota starletka -auto niezawodne ale jak mówili fachowcy tam nie miało się co psuć, bo poza silnikiem nic nie było).Obecnie wszystkie auta się psują, bo pełno jest elektroniki a ona jest najbardziej zawodna , ewentualnie pada osprzęt diesli z c.r. Jestem stałym czytelnikiem Auto Świata.Proszę sprawdzić raking niezawodności aut testowanych na 100 tys km.Tak wychwalane VW okupują ostatnie miejsca (poza Tiguanem), w Mercedesach CDI padają wtryskiwacze po 40 tys. i nic nie potrafią z tym zrobić (ASO wymienia na gwarancji i modli się żeby ta się jak najszybciej skończyła).Za to diesle francuskie i włoskie uważane są za najlepsze i najmniej awaryjne.
Ja aktualnie mam 2 auta na F -Focus i Berlingo.
I nie mogę powiedzieć złego słowa o tych autach.Wcześniej miałem Sierre i mimo ,że miała przy sprzedaży 24 lata i 400 tys przelotu to holowałem nią do mechanika parę razy 6 letniego seata mojego brata (scierka nigdy nie stanęła na drodze).A żeby było śmieszniej w seacie psuły się rzeczy sygnowane znaczkiem VW (aparat zapłonowy, linka sprzęgła,skrzynia biegów).
Reasumując uważam, że nie warto wierzyć stereotypom .Jak pisali poprzednicy, najistotniejszy jest stan auta (ja wolałbym np. mondeo od passata bo za tą samą kwotę można kupić mondka o 2 lata młodszego i w lepszym stanie).

@Jacek – no i dobrze, ze wszystko dobrze chodziło… no… dobrze aż do czasu tego pożaru w Espace :/

@Jaro74 – no tak – trzeba się zgodzic, ze w tym stwierdzeniu odnośnie lat 80-tych jest naprawdę dużo prawdy

@Richard – bardzo dobre było stwierdzenie tego wykładowcy. Tyle, że… generalne odnosi się ono do akutualnie produkowanych aut lub ew. produkowanych od kilku lat

W połowie i pod koniec lat 90-tych nie było jeszcze takich wielkich mariaży producentów, jakie mamy obecnie. Tak, było małżeństwo m.in. Mitsu produkującej Carismę w Holandii czy VW z Fordem, ktorzy razem przez jakis czas produkowali Sharana, Alhambrę i Galaxy, ale generalnie to to jednak auta na F i “nie na F” były osobno (bo przecież np. koncern PSA czyli Citroen i Peugeot to i tak “eFki”)

I kupując np. auto kompaktowe z końca lat 90-tych i majac do wyboru m.in. Golfa, Civica, Bravę i Megane jakoś by mnie nie ciągnęło do włoskiej i francuskiej myśli technicznej

pzdr

tylik, właśnie doczytałem ze zrozumieniem twój komentarz. Niestety muszę Ciebie zmartwić, tych mariaży w latach 1990-tych, zwłaszcza w drugiej połowie było więcej. Opisywane w pierwszym poście Volvo V40 z silnikiem diesela Renault i skrzynią Renault powstało w 1998 roku, opisywany Rover/Honda ze skrzynią Renault był z 1997 roku. Generalnie lata 90-te to powolny upadek tradycyjnej motoryzacji. Koncerny szukały oszczędności na różny sposób – poprzez gorszą blachę, gorszą ochronę korozyjną, czy też poprzez wstawianie komponentów od innych producentów. Kolejnym krokiem było nawiązywanie aliansów, czy też przejmowanie innych marek. W ten sposób powstały obecne alianse Peugeot, Citroen Toyota, czy też Renault i Nissan, choć niektóre koncerny zawczasu zrezygnowały z takiej współpracy. W efekcie tego mniej więcej od roku 2000 ciężko jest mówić o jakiejś różnicy między “francuskim” Renault, czy też “japońskim” Nissanem. Toyota zachowuje większą niezależność aczkolwiek ostatnie wydarzenia wskazują iż jakość tego producenta w pewnym stopniu też się zeFowała. Z drugiej strony mamy koncern VW, który po nieudanej współpracy z Fordem przyjął kurs na niezależność i można mówić iż przyjął strategię jakościową. W zasadzie od Golfa IV masowo zaczęto stosować ocynk, co naprawdę daje świetną ochronę karoserii (sprawdziłem w praktyce). Niestety odnośnie komponentów trzeba wybierać starsze acz sprawdzone rozwiązania, co zapewni większy spokój w eksploatacji. Pytaniem otwartym jest jak oceniać marki “szwedzkie”, które niedawno sprzedano. Saab od lat korzysta z podzespołów Opla/GM, natomiast Volvo z Forda. Czy wobec tego Volvo też nie powinno należeć do eFek? Mój sąsiad ćwiczący owe V40 jest tego zdania, ja decyzję uzależniam od konkretnego modelu i jego komponentów i w zasadzie tak powinniśmy oceniać auta po roku 2000.

W mojej firmie “matce” jeździ w sumie ok 30 aut.I co ciekawe obecnie są to same “francuzy”. Początkowo podrzędni pracownicy i przedstawiciele mieli Lanosy.Spisywały się bardzo dobrze (większość miała przebiegi rzędu 250-300 tys i to na lpg i dopiero szła do “żyda”).Teraz jeżdżą renówki clio, kangury, meganki oraz kilka berlingo (zrezygnowali jednak z citroenów ze względu na kiepski serwis).Jak wiadomo firmowe auta mają ciężkie życie-ostatnio był u mnie przedstawiciel berlingiem, termin przeglądu przekroczony o 1000 km komunikat o małej ilości oleju, ale dopóki jeździ to czym się przejmować.
Dla kadry kierowniczej firma postanowiła kupić “lepsze” auta.Wybór padł na skodę octawię.No i niestety szybko wycofano się z tego pomysłu-auta stały więcej w serwisie niż jeździły.
A efki dalej wiernie służą (nawet z małą ilością oleju).

@tylik, szczerze, to mając takie opcje też wybrałbym “niemca” ;) Aczkolwiek byłaby to tylko moja subiektywna decyzja. Jednak mimo tego upewniłbym się, że w aucie jest sprawdzona technologia. Z takich ciekawostek z lat 1990-tych. Chrysler Stratus produkowany w USA na Europę miał silniki 2.0 Mitsubishi ;) W późniejszych modelach stosowali już technologię Mercedesa, a za niedługo pojawią się pierwsze Chryslery z technologią Fiata ;)

Idąc dalej Chrysler 300C oraz Dodge Magnum to podwozie włącznie z silnikami Mercedesa E, tylko obudowa inna. No ale to jest już okres istnienia koncernu Diamler-Chrysler. Natomiast wracając do eFek, rok temu byłem na wczasach w Tunezji i miałem możliwość poznać tamtejszą motoryzację z punktu widzenia pasażera taksówki. Przykładowo jechałem w Renault Megane pierwszej generacji w benzynie przebieg 450 tysięcy, stan sugerował bliską kapitalkę. Drugim przykładem był Renault Kangoo diesel z przebiegiem 900 tysięcy i jeszcze dosyć dziarsko chodził. Oczywiście nie wiem ile remontów po drodze było ale niejeden Polak powiedziałby, że Renault nie osiągnie takich przebiegów ;)